(XVII) Twoje napomnienia są przedziwne, dlatego przestrzega ich moja dusza. Przystępność  Twoich słów oświeca i naucza niedoświadczonych. Otwieram swe usta i chłonę powietrze , bo pragnę Twoich przykazań. Zwróć się do mnie i zmiłuj się nade mną , tak jak postępujesz z tymi, co imię Twe miłują. Moje kroki umocnij Twoją mową, niech nie panuje we mnie żadna niegodziwość! Wyzwól mię z ludzkiego ucisku, a będę strzegł Twych postanowień. Okaż światło Twojego oblicza  Twemu słudze i naucz mię Twoich ustaw! Strumienie łez płyną z mych oczu, bo nie zachowano Twojego Prawa.