PnP 5,2a Ja śpię, lecz serce me czuwa:  Cicho! Oto miły mój puka! Poruszający fragment... Chcę, żeby moje serce biło dla Pana... We dnie i w nocy... Cicho! Ciekawe, że pojawia się tu wykrzyknik. Myślałem, że ktoś szepcze:  Cicho ... Ale tu nie ma szeptu.  Ktoś krzyczy: "Sza!" Woła i ucisza... Prosi, żeby świat umilkł... Frapujące pytanie brzmi: kto to mówi?  Bóg czy ja? (...) Na końcu rozlega się pukanie do drzwi...  Oto miły mój puka! Teraz rozpoznaję głos... Słyszę Pana: " Oto stoję u drzwi i kołaczę:  jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy,  wejdę do niego i będę z nim wieczerzał,  a on ze Mną" (Ap 3,20). Otwieram...