Psalm 137

Nad rzekami Babilonu -

tam myśmy siedzieli i płakali,
kiedyśmy wspominali Syjon.
Na topolach tamtej krainy
zawiesiliśmy nasze harfy.
Bo tam żądali od nas
pieśni ci, którzy nas uprowadzili,
pieśni radości ci, którzy nas uciskali:
«Zaśpiewajcie nam
jakąś z pieśni syjońskich!»
Jakże możemy śpiewać
pieśń Pańską
w obcej krainie?
Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie,
niech uschnie moja prawica!
Niech język mi przyschnie do podniebienia,
jeśli nie będę pamiętał o tobie,
jeśli nie postawię Jeruzalem
ponad największą moją radość.
Przypomnij, Panie,
synom Edomu,
dzień Jeruzalem,
kiedy oni mówili: «Burzcie, burzcie -
aż do jej fundamentów!»
Córo Babilonu, niszczycielko,
szczęśliwy, kto ci odpłaci
za zło, jakie nam wyrządziłaś!
Szczęśliwy, kto schwyci i rozbije
o skałę twoje dzieci.

Oto przejmujący Psalm 137, który pięknie zapisał w muzyce Mikołaj Gomółka ["Siedząc po niskich brzegach babilońskiej wody"]: https://www.youtube.com/watch?v=SwiHuhfLz_8

Zakończenie modlitwy budzi grozę... Córo Babilonu, niszczycielko (...). Szczęśliwy, kto schwyci i rozbije o skałę twoje dzieci... Jak to zrozumieć...?

Mam w ręku fascynującą książkę językoznawcy, badacza literatury i tłumacza, ale też biblisty i teologa - Tarnowianina dra hab. Alberta Gorzkowskiego "Zbliżyć się, aby słuchać (Koh 4,17)" (wydaną przez "Księgarnię Akademicką"). Autor pisze: "Zdaniem Józefa Archutowskiego gruntowna analiza literacka oryginału pozwala w pewnych przypadkach zaliczyć złorzeczenia do przykładów typowej hiperbolizacji, których nie można rozumieć dosłownie; jedną z nich miałby być najczęściej chyba cytowany z Psalmu 139 w. 9: "Szczęśliwy, kto schwyci i roztrzaska o skałę twoje dzieci" [s. 91]. Hiperbola to figura stylistyczna, która jest stosowana po to, aby uwypuklić to, co ważne. Wyolbrzymianie (pisanie grubą krechą) może jednak szokować i rodzić pytania...

Dalej Albert Gorzkowski odnosi się do konstytucji apostolskiej Pawła VI Laudis canticum i pisze o wycięciu z "Liturgii Godzin" (brewiarza) stu dwudziestu czterech wersetów z Księgi Psalmów: "Uznano (...), iż chociaż psalmista nie znał jeszcze w pełni Objawienia i złorzeczył realnym postaciom, to tego rodzaju fragmenty kłócą się ze współczesną mentalnością wierzącego i mogą powodować poważne nieporozumienia. Tymczasem nie brak i wśród biblistów osób, które powyższe wykreślenia z lekcjonarza traktują jako kruszenie kopii i pytają: Czy nie lepiej zostawić złorzeczące wersety jako historyczną pamiątkę po czasach, kiedy ostatnie słowo nie należało do miłości? Można nawet uznać, że ci, którzy jedynie nawołują do miłości nieprzyjaciół i darowania krzywd, lekceważą w pewnym sensie uciśnionych i pobożnych" [tamże].