Psalm 146

Alleluja.

Chwal, duszo moja, Pana,
chcę chwalić Pana, jak długo żyć będę;
chcę śpiewać Bogu mojemu, póki będę istniał.
Nie pokładajcie ufności w książętach
ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia.
Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi,
wówczas przepadają jego zamiary.
Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba,
kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim,
który stworzył niebo i ziemię,
i morze ze wszystkim, co w nich istnieje.
On wiary dochowuje na wieki,
daje prawo uciśnionym
i daje chleb głodnym.
Pan uwalnia jeńców,
Pan przywraca wzrok niewidomym,
Pan podnosi pochylonych,
Pan miłuje sprawiedliwych.
Pan strzeże przychodniów,
chroni sierotę i wdowę,
lecz na bezdroża kieruje występnych.
Pan króluje na wieki,
Bóg twój, Syjonie - przez pokolenia.
Alleluja.

Chwal, duszo moja, Pana

chcę chwalić Pana
chcę śpiewać Bogu mojemu
[uwielbienie Boga]

Nie pokładajcie ufności (...) w człowieku, u którego nie ma wybawienia

[świadomość ludzkiej kruchości i niedoskonałości]

Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim

[zaufanie jako droga do świętości (szczęścia)]

stworzył niebo i ziemię, i morze ze wszystkim, co w nich istnieje

[wiara w Boga Stwórcę]

wiary dochowuje na wieki
daje prawo uciśnionym
i daje chleb głodnym
Pan uwalnia jeńców
Pan przywraca wzrok niewidomym
Pan podnosi pochylonych
Pan miłuje sprawiedliwych
Pan strzeże przychodniów
chroni sierotę i wdowę

[odkrywanie śladów działania BOGA-MIŁOŚCI]

Pan króluje na wieki
Bóg twój, Syjonie - przez pokolenia

[wyznanie, że Bóg jest Królem]

Alleluja.