Psalm 142

 

Głośno wołam do Pana,

głośno błagam Pana.
Wylewam przed Nim swą troskę,
wyjawiam przed Nim swą udrękę.
Gdy duch mój we mnie ustaje,
Ty znasz moją ścieżkę.
Na drodze, po której kroczę,
ukryli na mnie sidło.
Oglądam się w prawo i patrzę:
a nie ma nikogo, kto by miał wzgląd na mnie.
Znikła dla mnie możność pomocy,
nie ma nikogo, kto by dbał o moje życie.
Do Ciebie wołam, o Panie,
mówię: Ty jesteś moją ucieczką,
udziałem moim w ziemi żyjących.
Zważ na moje wołanie,
bo jestem bardzo słaby.
Wybaw mię od prześladowców,
gdyż są ode mnie mocniejsi.
Wyprowadź mnie z więzienia,
bym dziękował imieniu Twojemu.
Otoczą mnie sprawiedliwi,
gdy okażesz mi dobroć.

Głośno 

głośno

mam głos

wołam do Pana

błagam Pana

Do Ciebie wołam, o Panie

modlę się

Wylewam (...) troskę

wyjawiam (...) udrękę

odkrywam przed Bogiem to, co jest moim ciężarem

duch mój we mnie ustaje

mówię: Ty jesteś moją ucieczką, udziałem moim w ziemi żyjących

gdy wszystko we mnie krzyczy, że nie warto..., proszę Boga, by mnie uratował

patrzę

nie ma nikogo, kto by miał wzgląd na mnie, (...) kto by dbał o moje życie

czuję się, jakbym był sam na świecie

Wybaw mię
Wyprowadź mnie z więzienia

błagam Boga, który wszystko może, żeby przyszedł mi z pomocą