Psalm 106, czyli opowieść o niewdzięczności...

Alleluja. [Zaczyna się rewelacyjnie. Od płomiennej modlitwy: "Niech Pan, który żyje i przychodzi, będzie uwielbiony!!!"]

Chwalcie Pana, bo dobry,

bo na wieki Jego łaskawość. [I pojawia się motyw przewodni całej Biblii: Pan jest zawsze dobry i zawsze darzy Łaską!]
Któż opowie dzieła potęgi Pana, 
ogłosi wszystkie Jego pochwały? ["I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»" (Iz 6,8)]
Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań,
w każdym czasie czynią to, co sprawiedliwe. [Jest i streszczenie drogi do szczęścia (Nieba): posłuszeństwo Słowu (Prawu - planowi) Bożemu, które owocuje dobrym życiem]
Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie. [Wierzymy, że Bóg, który baaaardzo kocha, pamięta o nas!]
Przyjdź nam z pomocą, [I ciągle potrzebujemy (po)mocy od Pana...]
abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych,
radowali się radością Twojego ludu,
chlubili się razem z Twoim dziedzictwem. [...aby się cieszyć szczęśliwą wiecznością]
Zgrzeszyliśmy, wraz z naszymi przodkami, [To zła nowin... Są w nas cienie... Grzechy...]
popełniliśmy nieprawość, żyliśmy występnie. [...nieprawość..., występki...]
Ojcowie nasi w Egipcie
nie pojęli Twych cudów, [...niezrozumienie Bożych dzieł...] 
nie pamiętali ogromu łask Twoich, [Cierpimy na duchową amnezję - zapominamy o nieskończonej łaskawości Stwórcy i Pana. Nie pojmujemy Bożej logiki, więc również nie przyjmujemy darów Pana...] 

lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym. [...i radykalnie sprzeciwiamy się Bogu!]
Ale ocalił ich przez wzgląd na swoje imię, [Ale Pan nas ratuje! Ocalenie w pełni dokona(ło) się w Jezusie - jedynym Zbawicielu świata]
aby objawić swoją potęgę. [Bóg jest wszechmocą miłującą]
Zgromił Morze Czerwone i wyschło, 
i poprowadził ich przez fale jakby przez pustynię.
I ocalił ich z ręki ciemięzcy,
i z ręki przeciwnika uwolnił.
Wody pokryły ich wrogów:
ani jeden z nich nie pozostał.
Słowom więc Jego uwierzyli
i śpiewali Jemu pochwały [W Księdze Wyjścia (Wj 13-15) czytamy o cudownej interwencji Boga, który wyprowadza Naród Wybrany z Egiptu. To piękny wyimek z dziejów Izraela]
Szybko o dziełach Jego zapomnieli: [Nie-pamięć jest źródłem niewdzięczności] 
na Jego radę nie czekali.
Pałali żądzą na pustyni,
na próbę wystawiali Boga na odludziu.
Uczynił zadość ich żądaniu,
lecz zesłał na nich zarazę.
Zazdrościli Mojżeszowi w obozie,
Aaronowi, świętemu Pańskiemu.
Otwarła się ziemia i połknęła Datana,
i nakryła zgraje Abirama.

I ogień zapłonął przeciw ich zgrai,
i płomień spalił bezecnych.
U stóp Horebu zrobili cielca
i oddawali pokłon ulanemu posągowi.
Zamienili swą Chwałę
na wizerunek cielca jedzącego siano.
Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,
który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,
dziwów - w krainie Chama,
zdumiewających - nad Morzem Czerwonym.
Postanowił ich zatem wytracić,
gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec:
on wstawił się do Niego,
aby gniew Jego odwrócić, by ich nie wyniszczył.
I wzgardzili wspaniałą ziemią,
nie uwierzyli Jego słowu.
Ale szemrali w swoich namiotach,
nie słuchali głosu Pańskiego.
I przysiągł im z ręką podniesioną,
że powali ich na pustyni,
że ich potomstwo rozproszy wśród ludów,
że ich rozsypie po krajach.
Potem przystali do Baal-Peora,
spożywali z ofiar dla [bogów] umarłych.
Drażnili Go swymi postępkami
i spadła na nich plaga.
Lecz powstał Pinchas, odbył sąd
i zaraza ustąpiła.
Uznano mu to za czyn sprawiedliwy
z pokolenia na pokolenie, na zawsze.
Rozdrażnili Go znowu przy wodach Meriba;
przez nich nieszczęście spotkało Mojżesza,
bo rozgoryczyli jego ducha
i nierozważnie powiedział swymi wargami.
Nie wytracili narodów,
jak im to Pan nakazał.
Lecz się zmieszali z poganami
i nauczyli się ich uczynków;
poczęli czcić ich bałwany,
które się stały dla nich pułapką.
I składali w ofierze swych synów
i swoje córki złym duchom.
I krew niewinną przelali:
<krew synów swoich i córek,
które złożyli w ofierze posągom kananejskim>.
I ziemia krwią się skalała,
a oni się splamili swoimi czynami
i swoimi występkami dopuścili się wiarołomstwa.
Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi,
tak iż poczuł wstręt do swego dziedzictwa.
I wydał ich w ręce pogan,
a zapanowali nad nimi ich przeciwnicy.
Ich wrogowie znęcali się nad nimi;
pod ręką ich doznawali ucisku.
Wielokrotnie ich uwalniał,
oni zaś sprzeciwiali się Jego planom,
ginęli zatem przez swe nieprawości.
Lecz wejrzał na ich utrapienie,
gdy wysłuchiwał ich błagań.
I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze
i pożałował [ich] w swej wielkiej łaskawości.
I wzbudził dla nich litość
u wszystkich, co ich uprowadzili w niewolę.
Ratuj nas, Panie, Boże nasz,
zgromadź spośród narodów,
abyśmy wielbili święte imię Twoje
i dumni byli z Twej chwały.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
od wieków na wieki!
A cały lud niech powie: Amen!
Alleluja!