"Siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, nikt nie wyrzekł słowa..."

Hi 2,11-13

"Usłyszeli trzej przyjaciele Hioba o wszystkim, co na niego spadło, i przyszli, każdy z nich z miejscowości swojej: Elifaz z Temanu. Bildad z Szuach i Sofar z Naamy. Porozumieli się, by przyjść, boleć nad nim i pocieszać go. Skoro jednak spojrzeli z daleka, nie mogli go poznać. Podnieśli swój głos i zapłakali. Każdy z nich rozdarł swe szaty i rzucał proch w górę na głowę. Siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, nikt nie wyrzekł słowa, bo widzieli ogrom jego bólu."

Szósta i ostatnia odsłona prologu przywodzi na scenę troje ludzi. Nazwani są przyjaciółmi Hioba. To Elifaz z Temanu, Bildad z Szuach i Sofar z Naamy. (...) Siedzieli z nim na ziemi siedem dni i siedem nocy, nikt nie wyrzekł słowa, bo widzieli ogrom jego bólu.... Na razie wydają się trzema przyjaciółmi pełnymi współczucia, autentycznej sympatii w stosunku do towarzysza dotkniętego nieszczęściem. W przeciwieństwie do bezlitosnego Boga, mieliby oni reprezentować ludzką solidarność. Krzyczą, płaczą i zgodnie z żywiołowym orientalnym rytuałem lamentacji i współczucia, rozdzierają swoje szaty i posypują sobie głowy popiołem (...). Po tym zgiełku, pełnym głosów i krzyków przyjaciół, zapada cisza (...). Jest to osłupiała cisza wobec cierpienia, cisza, która się przedłuża, przenika wieki i  świat, docierając aż do nas. Ta cisza wyraża niezdolność wyjaśnienia tajemnicy bólu. Staje się ona jeszcze bardziej intensywna przez siedem dni i siedem nocy (...), symbolizujących tradycyjny okres żałoby (G. Ravasi, Hiob. Dramat, cz. II, s. 49-50).
Na scenie jest Hiob... Z przyjaciółmi... Wszyscy pogrążeni są w milczeniu... Cisza trwa przez tydzień... To czas żałoby...