"Był to mąż sprawiedliwy, prawy, bogobojny i unikający zła...", czyli o ideale człowieka religijnego...

Hi 1,1b-5

"Był to mąż sprawiedliwy, prawy, bogobojny i unikający zła. Miał siedmiu synów i trzy córki. Majętność jego stanowiło siedem tysięcy owiec, trzy tysiące wielbłądów, pięćset jarzm wołów, pięćset oślic oraz wielka liczba służby. Był najwybitniejszym człowiekiem spośród wszystkich ludzi Wschodu. Synowie jego mieli zwyczaj udawania się na ucztę, którą każdy z nich urządzał po kolei we własnym domu w dniu oznaczonym. Zapraszali też swoje trzy siostry, by jadły i piły z nimi. Gdy przeminął czas ucztowania, Hiob dbał o to, by dokonywać ich oczyszczenia. Wstawał wczesnym rankiem i składał całopalenie stosownie do ich liczby. Bo mówił Hiob do siebie: «Może moi synowie zgrzeszyli i złorzeczyli Bogu w swym sercu?» Hiob zawsze tak postępował."

Zaczyna się pierwsza scena prologu.
Widzimy człowieka... Ma na imię Hiob... Kardynał Ravasi pisze, że to imię oznacza: "Gdzie jest mój ojciec?" (Hiob. Dramat..., cz. II, s. 16). Zatem Hiob zdaje się pytać: "Gdzie jesteś, prawdziwy Ojcze, Boże, który - ufam - opiekujesz się mną?" Myślę, że to pytanie jest jednym z kluczy do odkrycia Tajemnicy Boga i człowieka (Boga w człowieku i człowieka w Bogu).
Hiob to ideał człowieka. Czytamy: Był to mąż sprawiedliwy, prawy, bogobojny i unikający zła. Religijna doskonałość wyrażona została w czterech przymiot(nik)ach: tam, jasar, jere Elohim, sar mera. Sprawiedliwość (tam) to doskonałość moralna, pełnia cnót ludzkich, religijna wierność przymierzu z Bogiem; prawość (jasar) - prostolinijność, wybór najlepszej drogi do Nieba, pełnienie Woli Stwórcy; bogobojność (jere Elohim) - cześć wobec Pana, uznanie majestatu Boga, przekonanie o nieskończonej wyższości Stwórcy nad światem stworzeń; unikanie zła (sar mera) - wypływające z bojaźni Bożej pragnienie niegrzeszenia - nieranienia i niezdradzania kochającego i kochanego Boga choćby najmniejszym grzechem.
Gdy czytam o walorach duchowych Hioba, przypomina mi się fragment z Księgi Micheasza: "Powiedziano ci człowiecze, co jest dobre. I czegoż żąda Pan od ciebie, jeśli nie pełnienia sprawiedliwości, umiłowania życzliwości i pokornego obcowania z Bogiem twoim" (Mi 6,8). Sądzę, że o sprawiedliwym, prawym, bogobojnym i unikającym zła Hiobie można napisać, że urzeczywistniał moralną doskonałość Starego Testamentu - pełnił sprawiedliwość (miszpat) - zawsze przestrzegał Prawa i Dekalogu (tam, jasar), kochał Stwórcę nade wszystko (ahabat chesed) - był pobożny i bał się urazić Miłość Bożą (jere Elohim, sar mera), czyli trwał w pokornej relacji z Bogiem. Nie tak dawno, modląc się w 23 rozdziale Ewangelii według św. Mateusza, odkryłem, że w rozmowie z faryzeuszami i uczonymi w Piśmie Pan Jezus subtelnie odwołuje się do proroctwa Micheasza: "Biada wam (...), obłudnicy! Bo (...) pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę" (Mt 23,23).
Czytamy, że Hiob jest najwybitniejszym człowiekiem spośród wszystkich ludzi Wschodu. To wielki tytuł, który wskazuje na moralny ideał człowieka. Święty Hiob cieszy się uznaniem nie tylko ludzi, ale też samego Boga. Jest szczodrze obdarowany: Miał siedmiu synów i trzy córki. Majętność jego stanowiło siedem tysięcy owiec, trzy tysiące wielbłądów, pięćset jarzm wołów, pięćset oślic oraz wielka liczba służby...
Co ważne, wielkość i doskonałość Hioba to dobro trwałe... Zakończeniem pierwszej sceny prologu jest zdanie: Hiob zawsze tak postępował...